UMUTLARA YOLCULUK
Umutlarımız, hayallerimiz trenin acı sesiyle ayağa kalktı, o acı çığlık bazılarımız için umut,bazılarımız için heyecan vericiydi.Farklı dünyaların içerisinden gelen kalpler,yolculuğa çıkmıştı.Bizimle beraber duygularda şahakalktı.Acılar,sevinçler,hüzünlü gözler, trenin camının bulanıklığında o kadar netti ki; gözlerimize yansıyordu.
…
Bir an düşündüm…Bu canım tren ne anılar saklamıştır vagonlarında, daha sonra rayları düşündüm o kadar yükü taşıyan raylar, o yük yetmezmiş gibi bizimle beraber umutlarımızı, belki de hayallerimizi taşıyordu.
…
Etrafa baktım…
Sevgiler vardı vagonlara sığmayan, acılar vardı trenin düdüğüne eşlik eden, umutlar vardı rayların arasındaki çakıl taşları gibi..
Derken, tekrar kafamı çevirdim trenin o bulanık camına, henzemin geçitinde zoraki bekleme vardı, umutlarımızı beklediğimiz gibi.Bir yeşil ışık belki de bekleyenlerin umudu olacaktı ; ama umutlar raylarla beraber uçup gidecekti.
Çok şeyler geldi geçti…
Çoçukluğuma döndüm bir an, kondüktör/biletçi amcayı beklemeye başladım.Çoçukluğumdaki o küçük dikdörtgen yeşil bileti, kondüktör/biletçi amcaya göstermeyi çok isterdim. O yeşil bileti, kondüktör/biletçi amcaya verdiğimde umutlarımın yeşereceğini düşünüyordum. Herşeyin değiştiği gibi yeşil bilette değişmişti. Kağıt parçasını uzattım, hayalkırıklığıyla biletçi amcaya…
…
Değişen sadece yaşam değildi, umutlarımızda değişmişti.Sadece bize beklemek kalmıştı; ta ki yolculuğun bittiği noktaya dek.
…
Tren son durağa geldiğini acı sesiyle haykırıyordu, son duraktaydım.Küçük kalpler, umutlar, acılar, sevinçler trenden ayrıldı.
Bekledim, arkamı döndüm inerken,bir hediye vermek istedim trene…UMUTLARIMI, HAYALLERİMİ bıraktım.Umutlarım, hayallerim, trenle beraber rayların o keskin makaslarında yola çıkmıştı bile…
Artık tektim…
Sanırım ara ara hepimiz aynı duygu yumağını önümüze alıp, kediler gibi şöyle bir evirip çeviriyoruz. Bazen keyif oluyor bunun nedeni, bazense hüzünlerimizi bastırma isteği. Büyüdükçe hayatla beraber sanki zaman daha hızlı akıyor ve sanki bizler büyüdükçe bunu daha iyi fark ediyoruz. Yazıyı okudukça, içerik farklı olsa da duygu yoğunluğu bakımından zamanında yazdığım şu yazı aklıma geldi:
http://www.heartsmagic.net/hayat-geri-vitese-takilir-mi/
öncelikle yazdığın metin,beni başka yerlere sürükledi…herkes geçmişine özlem duyar özellikle çoçukluğuna…o zaman hepimiz saftık,masumduk.
…
aslında geçmişe özlem duymak değil benimkisi;mutluluğa özlem duymak olabilir bu yazımda…
umutlar,hayaller ne zaman gelecek yolcu ettiğim o trenle bilmem…
Mutlusundur belki de, farkında değilsindir
Karamsarlık yakışmıyor, lütfen…
“Artık tektim” bir yalan. İnsan hayallerini umutlarını nasıl bir başka şeye yükleyebilir, atabilir içinden. Azalsa bile yokedemez.
Son yalana rağmen yazılanlar güzeldi.
Sergüzeşt, tşk ederim.:)
Bazen umutlar ve hayaller insanı üzmekten başka birşeye yaramaz.:( Tabi ki; bu benim düşüncem.Düşüncelerine saygı duyuyorum.:)